روزنه

انقلاب اسلامی بی تردید نقش عمده یی در به صحنه آوردن آحاد مختلف زنان جامعه ایرانی ایفا کرده است و بسیاری از زنان که تا پیش از آن فعالیت اجتماعی را به دلیل فراهم نبودن زمینه های آن تجربه نکرده بودند، از خانه بیرون آمدند و نه تنها به عنوان نظاره گر بلکه به عنوان فعال اجتماعی در صحنه های اجتماعی و سیاسی نقش آفرینی کرده، به تعبیر امام راحل(ره) دوشادوش مردان بلکه جلوتر از آنان مبارزه کردند و پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز طبق قانون اساسی همچون مردان «مورد حمایت قانون قرار دارند و از همه حقوق انسانی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی با رعایت موازین اسلامی برخوردارند.» (اصل ۲۰ قانون اساسی) دوران جنگ تحمیلی و دفاع مقدس که به نوعی توقفی در روند توسعه کشور ایجاد کرد، اجازه بهره مندی از این پتانسیل آماده فعالیت را به جامعه نداد و تمام قوای زنان در پشت جبهه صرف بسیج و تدارک رزم آوران و نیز تیمار و پرستاری مجروحان شد. اما اینها مانع از رشد اراده دانش اندوزی در آنان و حضورشان در دانشگاه ها و همزمان بسیج برای امحای بیسوادی هم جنسان شان نشد. دوره سازندگی هر چند نتوانست همه این ظرفیت های آماده را به کار گرفته و شتاب بیشتری به روند توسعه کشورمان ببخشد اما در عین حال با فضاسازی هایی که کمابیش در بخش دولتی و به تبع آن در نهادهای نورسته غیردولتی انجام شد، همزمان با رشد دانش اندوختگی زنان امکان به دست آوردن تجربیاتی در پذیرش مسوولیت های اجتماعی برای آنان به وجود آمد. رشد این احساس مسوولیت و به دنبال آن تلاش بیشتر برای حضور اجتماعی در دوره اصلاحات بود که همزمان در دو بخش دولتی و غیردولتی و کمی ناهمگون تر، در بخش خصوصی، مساله زنان و امکان بهره مندی از این توان و ظرفیت جدید مورد توجه قرار گرفت. نقش تشکیلات دولتی زنان، فراکسیون زنان مجلس ششم و رسانه ها در آگاه سازی زنان نسبت به جایگاه و موقعیت خود و نیز توان و قابلیت شان از یک سو و زمینه سازی های فرهنگی و اجتماعی برای سپردن مسوولیت های اجتماعی و سیاسی به زنان از دیگر سو غیرقابل انکار است. با این همه انتظاری که پس از انتخابات دوم خرداد برای عموم مردم و برای نیمی از جمعیت جامعه، زنان، به طور ویژه به وجود آمده بود، فرا تر از اقداماتی بود که جسته و گریخته و بدون هماهنگی و سازماندهی برای نهادینه کردن مشارکت زنان انجام شد.

 چرا مجمع زنان اصلاح طلب؟

با تغییر دولت و روی کار آمدن جناح اصولگرا، همان طور که انتظار می رفت، نه تنها موضوع افزایش مشارکت زنان به طور عام و مشارکت سیاسی زنان به طور خاص از دستور کار دولت خارج شد، بلکه با تضییقاتی که برای احزاب و سایر نهادهای مدنی ایجاد شد، امکان دستیابی زنان به قدرت حداقلی، چه رسد به برابری در حوزه قدرت و تصمیم گیری، روز به روز محدودتر و زمینه های این دسترسی نیز کمتر و مجال آن تنگ تر شد.در چنین فضایی آنچه بیش از همه زجرآور می نمود، هرز رفتن سرمایه های مادی و معنوی بود که برای بسترسازی حضور اجتماعی زنان در دولت پیشین هزینه شده بود. بر این اساس جمعی از زنان مدیر دلسوز دوره اصلاحات با هدف جمع آوری و پاسداری از تجارب مدیریت زنان گرد آمدند و با تشکیل جلسات مداوم به بحث و گفت وگو پیرامون اهمیت و ضرورت مشارکت سیاسی زنان پرداخته و همزمان به جمع آوری منابع و اسناد و گزارش های مربوط به آن اهتمام ورزیدند. انتخابات شوراها موجب شد بخشی از انرژی این جمع معطوف مساله افزایش حضور زنان در شوراهای اسلامی شهر و روستا شود و خوشبختانه با عزم زنان و همراهی مردان تعداد قابل توجهی از زنان توانمند شهری و روستایی توانستند جلب نظر و آرای مردم را کرده و در مدیریت شهرها و روستاهای کشورمان سهیم شوند. اما ناکافی بودن این حضور و نامتناسب بودن تعداد زنان در کلیه مراجع تصمیم گیری از جمله حوزه تقنینی موجب شد که پس از انتخابات شوراها، مجمع زنان مدیر در پیوند با زنان فعال سیاسی که عمدتاً در احزاب اصلاح طلب عضویت و فعالیت داشتند، بر مساله افزایش زنان در مجلس هشتم متمرکز شوند و کلیه جلسات عمومی و تخصصی خود را به این مهم اختصاص دهند.

 صدا آنقدر بلند بود که به گوش احزاب برسد !

وقتی اوایل سال جاری زنان اصلاح طلب برای تدوین برنامه یک ساله خود دور هم جمع شدند متاثر از فضای ائتلاف بین احزاب در جست وجوی جایگاه خود در این ائتلاف، ضرورت دیدار با سیدمحمد خاتمی را دریافتند و بلافاصله ترتیب ملاقات با ایشان برای توجه دادن به اهمیت مساله و در عین حال نشان دادن جدیت زنان برای حضوری مصمم و تاثیرگذار در عرصه انتخابات داده شد. همین ملاقات بود که استارت لابی ها و گفت وگو و چانه زنی با احزاب را زد و به دنبال آن دیدار های هفتگی با دبیران کل، شورای مرکزی و دفاتر سیاسی احزاب شروع شد و همزمان با آن با توجه به تاثیری که شخصیت های سیاسی در نظام غیرحزبی ما دارند، ملاقات هایی با ایشان از جمله آقای کروبی، موسوی خوئینی ها و هاشمی رفسنجانی ترتیب داده شد تا هم مطالبات زنان با ایشان در میان گذاشته و هم درخواست زنان اصلاح طلب برای حمایت و همراهی آنان در مسیری که آغاز کرده بودند، مطرح شود.

برگ برنده زنان اصلاح طلب

شاید در بدو امر به نظر نمی رسید این جمع نوپا بتواند تمنایی چنین دور از انتظار یعنی درخواست سهمیه ۳۰ درصدی لیست های انتخاباتی اصلاح طلبان را مطرح کند اما هرچه برنامه ریزی داخل مجمع و سازماندهی آن بهتر و رایزنی ها بیشتر و ارتباط با احزاب و تشکل های اصلاح طلب در پایتخت و مراکز استان ها قوی تر و دسترسی به اطلاعات بیشتر می شد، دستیابی به هدف های تعیین شده سهل تر به نظر می رسید. شکل گیری و فعالیت های کمیته های چهارگانه برنامه ریزی، تجهیز منابع، آموزش، ارتباطات، اطلاع رسانی و استان ها و مهمتر از آن تشکیل شورای هماهنگی مجمع به ریاست مشاور رئیس جمهور وقت آقای خاتمی و رئیس مرکز امور مشارکت زنان پیام رسایی برای جامعه زنان داشت و آن این بود که تجارب زنانه این بار به مدد باورهای عمیق و اراده استوار آنان روزهای بهتری را برای حضور زنان تقدیر کرده است.

برنامه های کوتاه مدت زنان اصلاح طلب

ایجاد و تحکیم همبستگی میان زنان و ایجاد شبکه ملی از زنان آگاه و مسوولیت پذیر از طریق اطلاع رسانی، آموزش و حساسیت سازی از اقدامات عملی است که مجمع در پی آن است. شناسایی زنان توانمند و تهیه بانک اطلاعات درباره آنان و مدارج و تخصص و سابقه های علمی و اجرایی شان و نیز تهیه برنامه توانمند سازی زنان کاندیدا و عملیاتی کردن آن به منظور فراهم آوردن امکان رقابت های انتخاباتی و بالاخره تلاش برای شناسایی منابع و تجهیز آن برای پشتیبانی مالی و تبلیغاتی از زنان کاندیدا از دیگر اقدامات پیش بینی شده در این مرحله است.

اولین نشست زنان اصلاح طلب که روز پنجشنبه ۲۶ مهر در یکی از استان های کشور برگزار خواهد شد و طی آن علاوه بر گفت وگوی بیشتر پیرامون مشارکت سیاسی زنان، در جلسات تخصصی راهکارهای افزایش این مشارکت و به طور مشخص افزایش تعداد زنان در مجلس هشتم و ورود نگرش جنسیتی در قوه قانونگذاری مورد بررسی قرار می گیرد. این نشست هرچند مانور قدرت زنان اصلاح طلب نیست اما می تواند یک تلنگر به افکار عمومی باشد و حاوی یک پیام؛ زنان برای مشارکت سیاسی، آن گونه که امام انتظار داشت و بیان فرمود نه آن طور که قدرت طلبان می خواهند، آماده می شوند و این بار در تفسیر کلام او دخالت در مقدرات اساسی کشورشان را با رایزنی های خود تبیین می کنند.

ائتلاف بزرگ زنان، سرآغازی دیگر

زنان ایران در این مقطع از تاریخ فارغ از پایگاه های سیاسی به نقش تاثیرگذارشان در سرنوشت سیاسی کشور و به حقوق زنان کشورشان می اندیشند و این نقطه اشتراک بی تردید می تواند زنان اصلاح طلب و اصولگرا را با هم بر سر میز مذاکره جمع کند. امروز زنان فعال و صاحب نظر در هر دو اردوی سیاسی خوب می دانند که مصالحه مردان سیاست با یکدیگر چندان دربرگیرنده منافع زنان نیست. پس خودشان باید همت کنند و برای مطالبات تاریخی زنان ایران به جای تقاضاهای مکرر از مردان خود اندیشه و تدبیر و راهی را جست وجو کنند که بتوان از طریق آن نیمه دیگر پیکره انسانی جامعه یی که در آن می زیند، بسیج کرده، کاری کنند کارستان. با این همه زنان اصلاح طلب با امید به پذیرش سهمیه ۳۰ درصدی زنان در لیست های ائتلاف اصلاح طلبان با توجه به اهمیت مساله ائتلاف بزرگ اصلاح طلبان به عنوان نقطه عطفی در تاریخ کشورمان و شرایط ویژه یی که در فضای داخلی و بین المللی وجود دارد، هنوز در مورد گمانه ائتلاف بزرگ زنان به تصمیم نرسیده اند.

http://norooznews.ir/note&article/note/3869.php