روزنه

ام داود

۱۸ تیر ۱۳۸۸، توسط فخرالسادات محتشمی پور

زن می گوید : فرزندم اسیر این جباران است و زندانی

امام می فرماید : اعمالی را به تو می آموزم برای طلب آزادیش از خالق او

نام زن بر پانزدهم رجب می نشیند و اعمال ام داود هر پانزدهم رجب تکرار می شود و دعاهایی که استجابت می شوند .

دوستان را دعوت می کنیم به منزل عزیزی که دوست دارد خانه اش ساعاتی منزلگاه خانواده های زندانیان سیاسی باشد تا صداها بهتر شنیده شود و دعاها امکان استجابت بیشتر داشته باشد. سوره های قرآن یکی پس از دیگری قرائت می شود و ادعیه خاص این روز . اما دل ها سوز دیگر دارند و اشک ها بند نمی آیند . همه برای رفع فتنه دعا می کنند . یکی می پرسد این دعاها شنیده می شود ؟ و می شنود ان الله لا یغیر ما بقوم حتی … می گوید ولی اراده کردیم و نخواستند و … می شنود : ناامیدی یعنی مرگ اما شعار ما سبزی و حیات و زندگی بود دخترم .

همسر سعید لیلاز هم می رسد و هراسان می پرسد چه باید کرد چه باید بکنیم ؟ وقتی صدای همسرش را از پشت گوشی می شنود مارا فراموش می کند برای دقایقی و بعد با شرم می پرسد آقای تاجزاده ؟ من لبخند می زنم و می گویم چشمت روشن خواهر . سعید شیرکوند هم زنگ می زند و دکتر محمدی سرازپای نمی شناسد و ما می گوییم چه مجلس با برکتی . همه از من و الهه سراغ همسرهامان را می گیرند و ما می گوییم : هیچ . هیچ خبر و آن ها متعجب می شوند و ما حرصمان درمیآید از این واژه های تکراری و من زیرلب می گویم خدا نکند پاداش همکاری بگیرد مصطفی و چشمم پر از اشک می شود وقتی می گویم همسران ما شهروند درجه یک هستند و جایگاه ویژه دارند با بازجوهای ویژه به غایت قسی القلب که می گویند یکراست از جنگ برگشته اند برای … چه می دانم من که از این جریانات سردر نمی آورم این پسرخاله جان هم توضیحی نداد این حسین شریعتمدار هم می گویند این روزها سرش گرم گرم است . شاید بعد از نماز شب بازجویی ها شروع می شود با فقراتی از تعذیر( حتی بلد نیستم بنویسم این واژه را – شاید هم تعزیر) و روح بازجو اوج می گیرد تا هپروت شیطانی منبعث از نفس اماره . من اصلا دلم نمی خواهد موقعیت امروز همسرم را تجسم کنم دوست دارم همان موقعیت های پیشین را در ذهن داشته باشم . نوشتن و خواندن و تفکر تفکر تفکر در همه لحظه های زندگی و چاشنی خنده های از ته دل که بعضی می گفتند این نشانه عدم گرفتاری است و دغدغه های دنیا و تعلقاتش هرچند فکر نمی کنم جز ساعاتی که خلوتش را به هم می زنند جز این وضعیت را داشته باشد .

بدجوری دلم برای خنده هایت تنگ شده مهربان . امروز داشتم فکر می کردم نکند بیایی و خنده هایت را جاگذاشته باشی آن جا برای زندان بان های طفلکی ؟؟؟؟؟؟؟نه تنها من  بلکه همه دوستان و آشنایان و فامیل دلشان برای خنده هایت تنگ شده . همان خنده ها که تعجب همه را بر می انگیخت و من هی باید می گفتم یواش تر مصطفی جان همه دارند نگاهت می کنند و تو می گفتی خنده بر هردرد بی درمان دواست . دوست دارم در انفرادی و در خلوت و تنهایی خودت هم بخندی با صدای بلند . به شکلی که حرص همه سفاکان دور و برت را در آوری . یا نه آن صاحبان چهره های عبوس را با خلق محمدی آشنا کنی .

بدجوری دلم برای خنده هایت تنگ شده مصطفی و برای آن لطیفه ها که گاهی فقط چاشنی خنده های تو خنده آورشان می کرد . یادت هست بیمارستان سینا و آن اتاقی که سعید حجاریان رهیده از تیغ کین مردمان بدنهاد و اهریمنی سرشت، با مرگ دست و پنجه نرم می کرد و همه ماتم زده چشم به او دوخته بودند و تو می آمدی و ناگهان چهره ها باز می شد و فضا عوض می شد و خنده های یواشکی تو از دری نیمه باز بیرون می آمد و دکتر مرصوصی می گفت : آقای تاجزاده که می آید روحیه ها تقویت می شود بیشتر بیایید اینجا؟ دلم برای همه شیرین گفتاری هایت وسط جلسه های مشترکمان تنگ شده . پا منبری خوبی بودم من ولی نمی گذاشتم بفهمی چون مادر بزرگ ها می گفتند  این مردها جنبه ندارند و تو چقدر جنبه داشتی و داری و چقدر تحمل داشتی و داری البته این آخر سری ها انگار داشت طاقتت طاق می شد از دست دروغ های شاخدار و از دست فریبکاران مدعی مسلمانی و از چاپلوسی هایی که می گفتی می توند آدمی را از عرش به حضیض بیاورد و با این همه هیچ کس در برابر منطق محکم تو نمی توانست تاب بیاورد و جلسات مناظره ای که بسیج دانشگاه ها می گذاشت هم این آخرها با عدم شرکت طرف مقابل به دلیل ضعف و عجز،  تبدیل می شد به سخنرانی یک نفره تو و این طفلکی های بازنده به جای منقاد شدن کینه ورز می شدند و می رفتند دسیسه می کردند . دسیسه برای پاک کردن صورت مسئله . برای حذف اندیشه . برای نابودی علم . برای مقابله با فهم . برای حذف و حذف و حذف . برای کودتا علیه مردم !!!

می گویند حال شما خوش نیست دلبندم. تو و همرزمانت بهزاد و آن سه محسن و سعید نمیه جان و بقیه. من نمی دانم تا چه میزان ناخوشید اما یک چیز را می دانم و آن این که برای خوش آیند نامردمان و خوش احوالی خودتان هرگز تن به جور و ستم نمی دهید و ناحق را حق نمی خوانید و تن به خواهش دون پایگان نامحرم به انقلاب نمی دهید . همه می دانند که شما با بی قانونی محض و عدم رعایت حقوق اولیه انسانی در حبس نگاه داشته شده اید و به عبارتی ربوده شده اید و شاید به گروگان گرفته شده اید و همه می دانند که شما قهرمانانه از محبس بیرون خواهید آمد و همه می دانند که روسیاهی به ذغال خواهد ماند. اما من گاهی غصه همان عده معدودی را می خورم که فریب دروغ های رنگ و وارنگ دشمنان اسلام را می خورند که نقاب دین به چهره دارند و پی امیال مادی خود هستند . تکلیف ما و شما که معلوم است بیچاره فریب خوردگانی که پیروی اربابانشان را تنها راه سعادت می دانند. خداوند عاقبت همه مارا ختم به خیر فرماید .

ربنا لاتکلنا الی انفسنا طرفة عین ابدا

یادداشت روز  -  ۸ نظر