مادر گفت : با این چهره برافروخته از تابش مستقیم آفتاب بیرون نرو دختر ، نشانه ای است از حضور دیروزت ، می گیرندت . می بینی که همه جا هستند حتی در این کوچه پس کوچه ها ! نالیدم مادر چرا زود بیدارم نکردی ؟ و مادر دلش می خواست یک امروز دختر سحرخیزی نباشم و سر به راه باشم و حرف شنو ومن هنوز صدای فریاد جماعت را در موقع وداع در تظاهرات با شکوه روز پیشین انگار در گوش داشتم : فردا صبح ۸ صبح میدان شهدا . مادر هنوز داشت فلسفه بافی می کرد و حجت شرعی می آورد تا مرا متقاعد به ماندن کند و ملتمسانه چشم به دهان پدر دوخته بود باشد سخنی در همراهی او بگوید و برای یک بار هم شده مانعم شود و پدر نگاهش را از یاورپنهان روزهای سخت مبارزه و مجاهده برضد رژیم منحوس شاه می دزدید تا مجبور نشود علیرغم میلش کاری کند و در عین حال جواب منفی نداده باشد . مادر گفت : تظاهرات امروز خیلی خطرناک است ، از دیروز نیرو های نظامی مستقر شده اند و…کماندوها با آن هیبت وحشتناک . و نالید : یک امروز را بمان دختر. اما خود می دانست اصرارش بیهوده است که سکوت هر مسلمان خیانت به قرآن تلقی می شد آن روزها و من سر رفتن داشتم و همراهم شد و پدر نیز از آن سو روانه شد . تا خیابان ژاله ، تنها خیابانی فرعی و نه چندان طولانی فاصله بود و آن روز آن خیابان و همه خیابانهای منتهی به میدان شرایط طبیعی نداشتند . درب همه خانه ها باز بود و زن و مرد و کوچک و بزرگ در تکاپو بودند . بطری های کوکتل مولوتف که امروز بازیچه شبهای چهارشنبه سوری است ، به عنوان تنها سلاح مردمی که تمنای آزادی و استقلال و آزادی و جمهوری اسلامی داشتند ، توسط ساکنین خانه ها به سرعت آماده می شد و آن سو تر همه می دویدند با پنبه و باند و ملحفه های سپید که در بغل داشتند و به سوی منزل طبیب مومن و پاک طینت محله دکتر واعظی پدر همین خواننده خوش صدای شهرمان محمد اصفهانی می شتافتند که آن روز شده بود بیمارستان صحرایی و تابلوی مطب را هم برداشته بودند تا زخمی ها در امان بمانند و پول گلوله هایی که در بدن داشتند مطالبه نشود .
من با شتاب می دویدم و فریاد مادر را نمی شنیدم که می خواست به کشتارگاه نرویم و من فقط صدای همهمه جماعت را می شنیدم که فریاد می کردند : مسلمان به پا خیز برادرت کشته شد . اما به سر خیابان که رسیدم دیگر جماعتی نبود . مردم به سمت جنوب خیابان در حال فرار بودند و سربازها تفنگ ها را به سوی آنان نشانه گرفته بی محابا شلیک می کردند و جوی باریک خیابان ژاله خونین بود و آسفالت خیابان و دیوارها سراسر خون آلود از پنجه مجروحین که نشان ننگ رژیم و نظامیان مزدورش لااقل چندی بماند و آن جلوتر وسط میدان محبوبه دانش در میان چادر سیاهش به زمین درغلطیده بود . و من متحیر ایستادم که چرا کشته شدن خواهرم را کسی فریاد نمی کند و مادر چادرم را کشید و تا خانه برد تا ملحفه های سفید را به منزل پیر مهربان محله برسانیم برای امداد که دیگر تنها پشت جبهه به ما نیاز داشت و میدان خالی بود . همان روز خیابان و میدان ژاله نام شهدا گرفتند و نام محبوبه و همرزمانش برای همیشه در تاریخ جاودانه شد .

تلاش و کوشش و پرتو امید سرای جاودان می دهد نوید به راه زندگی با صفا و مهر به درگه خدا می توان رسید اگر صفا بود به دل وفا بود همیشه بر سرش لطف کبریا بود

روا بود که حق برملا شود اگر به راه حق جان فدا شود که خون دل باغبان پیر دهد شاخه ای غنچه واشود اگر صفا بود به دل وفا بود همیشه بر سرش لطف کبریا  بود

ناظم های مدرسه با دقت نظارت می کردند که همه سرود را هم خوانی کنند و من با شیطنت اینطور لابلای صدای بلند دوستانم می خواندم :

دم داره سم داره شاخ شاهنشه ما مرده بادا ایران از شرش آزاد

کز پهلوی شد ملک ایران صد ره بدتر زعهد باستان

یک روز بعد از خواندن انشاء یکی دوتا از بچه ها پیش من آمدند و گفتند تو ساواکی هستی چون می توانی با این جسارت هرچی می خوای بگی و کسی هم به کارت کار نداره . حتی یکی از اونا عکسی رو به من نشون داد و گفت این که پهلوی هویدا وایستاده پدرمه ومن می دونم که هرکسی نمی تونه اینطور راحت حرف بزنه چون دستگاه رو می شناسم . خیلی بهم برخورد و فکر کردم باید یه کاری بکنم که کسی بیاد و جلوگیرم بشه و به بچه ها ثابت بشه که من به دلیل اعتقادم مبارزه می کنم رفتم تو راهرو و جلوی همه عکس های روی دیوار را کندم . همه مات و مبهوت مونده بودن و خودم هم نمی دانستم بعد از این واکنش آنی چه سرنوشتی در انتظارم است ولی خوب معلوم شد مسئولین مدرسه با تدبیر تر از اون هستند که اجازه بدن مسئله به جایی درز پیدا کنه و من هم گفتم بابا مدتها بود این قابها کج شده بود بالاخره یکی باید صافش می کرد .از اون به بعد شدم سمبل مقاومت ولی بچه های مدرسه راهنمایی خیلی نمی تونستن بفهمن من چی می گم و چی می خوام خصوصا که معلمای حجتیه ای هم نقش خودشونو خوب توی آروم کردن بچه ها و ایجاد آرامش تا ظهور حضرت حجت ایفا می کردند . وجه ممیزه این خانم ها هم شیک پوشی افراطی اونها بود که تا وقتی چادر به سر نمی کردند برای خروج از مدرسه نمی شد تشخیص داد بی حجابند یا محجبه چند تا خواهر بودند که درسهای قرآن و تعلیمات دینی کل مدرسه با اونا بود و هدایت دینی نوجوانانی که در زمان شاه خانواده هایشان عمدتا دچار محدودیت های خودخواسته برای حفظ اعتقادات دینی شان بودند . و من هم دنیای خودم رو داشتم اون روزها و از هر فرصتی برای نشون دادن قابلیت های رشد یافته در رفاه استفاده می کردم و مناسبت های مذهبی بهترین فرصت بود برای برنامه ریزی و همکاری های گروهی و مدیریت برنامه ها که مورد استقبال بچه ها قرار می گرفت چون خودشون در اجراش سهیم بودن . خداوکیلی راهنمایی علوی مانع بروز استعدادهایم نشد هرچند خیلی هم به ارتقاء من و دوستانم کمک نکرد .تمرین کردیم و تمرین کردیم و آماده شدیم برای پا گذاشتن به دنیای بزرگترها

به مادر گفته بودم که اگر دوستم دارد باید فکری برایم بکند و دوستم داشت و مرا در مدرسه علوی ثبت نام کرد . محیطی باز و کاملا متفاوت با مدارس قبلی من و تمام نوجوانی من در این مدرسه گذشت با دوستانی از رفاه و دوستانی جدید که ویژگی مشترکشان شیطنت بود و خرابکاری انگار ! و من توانستم به راحتی آن باشم که می خواهم نه آن که می خواهند .

سالها بعد وقتی برای دختر خردسالم به دنبال مهدکودک بودم ، روشنگر را معرفی کردند . با همان سابقه ذهنی و با اکراه وارد شدم و شیفته روش و منش دکتر فرشته هاشمی شدم که ماهرانه و مدبرانه تربیت خردسالان را عهده دار بود و دخترم انگار به تلافی رفتار مادر قرار بود محبوب باشد در آن مهد و هر روز گریان مربی اش خاله ندا و مهدش را ترک می گفت و من در تعجب می ماندم از گردش روزگار که زندان من چه بهشتی بود برای دخترم !

هنوز صدای شیرین کودکانه اش در گوشم است : صبح که از خواب پا می شم، دست و رومو می شویم . یک کمی ورزش می کنم ، تو باغچه نرمش می کنم ، صدا می زنم مامان جون چایی رو بریز تو فنجون . وقتی چایی رو نوشیدم ، مامان بابا رو بوسیدم ، به سوی سنگر می رم مهد روشنگر می رم