حیف که آن روزهای شیرین بازگشتنی نیستند و خوب است که می توان همه روزهای خوش را به یاد آورد و باز سازی کرد .

 نداشتن یک روزنامه شدیدا رنجمان می داد . احساس می کردیم چیزی راه گلویمان را بسته و خفه مان می کند . فکر کردیم چه خوب بود اگر خبرگزاری زنان داشتیم و صدایمان را به گوش همه می رساندیم . یک جمع چند نفری از زنانی که به اهمیت اطلاع رسانی و نقش رسانه در طرح و پیگیری مطالبات زنان اعتقاد داشتند ، جمع شدیم و راه افتادیم اینور و آنور برای رایزنی و نوعی امکان سنجی و طبق معمول دیدیم ایده مان عالی و جیبمان خالی پس باید قیدش را بزنیم ولی امکان نداشت قید چیزی را بزنیم که به آن اعتقاد داشتیم و هرچه می گذشت ضرورتش رابیشتر احساس می کردیم . به فکر طراحی و ایجاد سایت های تخصصی زنان افتادیم تا قصه آی تی و زنان را دنبال کرده باشیم و شاید کمکی حمایتی مساعدتی هم دریافت کنیم و این گونه بود که سایت شبکه زنان کاآفرین و کانون زنان ایرانی شکل گرفت که اولی کاملا تخصصی و دومی بیشتر خبری بود .

قصه خبرگزاری زنان اما قصه شیرینی بود و هراز چندگاهی یک مدعی پیدا می کرد و هرکس می خولست به نام خودش ثبت کند این مولود خواستنی و دوست داشتنی را که ناگهان نوزاد متولد شد از خانواده ای که به نظر نمی آمد بتوانند کاری ملی انجام دهند مجمع زنان عضو شوراهای اسلامی شهر و روستا و البته این میلاد خجسته هرجند هدفدار و با نگرش و سمت و سویی متفاوت با خواست و اندیشه و نگرش ما موجب خرسندی شد . مهم نبود چه کسانی این امکان را فراهم کردند و چگونه ، مهم این بود که لااقل بخشی از زنان این دیار تریبونی از خود دارند باشد که این تریبون ها افزایش یابند و صداهای گوناگون در این دیار خاموشان که نه خاموش نگه داشته شدگان شنیده شود . ایدون باد

خانم شجاعی با من تماس گرفت که به مناسبت روز زن عازم گیلانم و همراه ندارم اگر برنامه ای نداری با من بیا . من هم به پاس همه همراهی های او با برنامه هایی که پیشنهاد می کردیم ، پذیرفتم و هم سفرش شدم . صبح زود راهی شدیم وتمام طول مسیر به تحلیل شرایط و پیش بینی تصمیمات و برنامه های آتی گذشت . دیدار با خانم های فعال منطقه ، سخنرانی در جمع زنان و مردان به مناسبت ولادت حضرت زهرا و اعطای جایزه به زنان برتر استان و بازدید از چند مرکز و بعد از نهارهم  مراسم کلنگ زنی کانون فرهنگی اجتماعی زنان و بعد هم شرکت در کمیسیون زنان استان که همه مسئولین کمیسیون های شهرستان ها هم حاضر بودند .

اولین بار بود که در چنین برنامه رسمی دولتی شرکت می کردم و برایم معادلات و مناسباتی که شاهدش بودم جالب و قابل تامل بود . در اخبار ساعت ۲ همان روز خبر انتصاب زهرا شجاعی به عنوان رئیس مرکز امور مشارکت زنان اعلام شده بود و متن حکم آقای خاتمی که خواسته بود زمینه های مشارکت زنان در عرصه های مختلف فراهم شود،  قرائت شده بود . همکاران شجاعی در استان چهره های غمزده ای داشتند و بالاخره یکی پرسید : با رفتن شما تکلیف کمیسیون امور بانوان چه می شود . پاسخ کمی عجیب بود البته : خوب کس دیگری می آید مثلا همین خانم محتشمی که جوان است و صاحب ایده و پرانرژی !!! 

خود من با عبدالله نوری صحبت کرده بودم که اجازه دهد مشاورش که پس از یک دوره توقف کاری در وزارت کشور باردیگر توسط او به موقعیت سابقش بازگشته بود ، برای مسئولیت مهم تر مشاورت رئیس جمهور آماده شود و او با فروتنی گفته بود اگر آقای خاتمی اینطور می خواهد من حرفی ندارم .خوش سلیقگی آقای خاتمی در انتخاب روز زن برای اعلام حکم هم برایمان جالب بود .

این سفر تاریخی شد از این جهت که زهرا شجاعی صبح به عنوان  مشاو وزیر کشور به گیلان رفت و شب با سمت مشاور رئیس جمهور برگشت . و بازگشت ما قرین شد با اولین برنامه ریزی ها برای دفتر ارتقاء یافته ریاست جمهوری که رئیس آن قرار بود برای اولین باراز فردا در جلسات کابینه شرکت کند و همه وزرا موظف به همکاری با او شده بودند . خانم شجاعی از من خواست که در راه سخت پیش رو همراهیش کنم و من باوجود این که مشغول ثبت نام دوره دکتری در دانشگاه لبنان بودم با این شرط که هیچ مسئولیتی را نپذیرم ، قبول کردم که همان وظیفه ای که در ستاد داشتم یعنی ارتباطات را والبته مشاوره در امور جوانان ادامه دهم و این داستان ادامه پیدا کرد …

همین تجربه باعث شد پس از آن تقریبا در تمام ستادهای انتخاباتی اصلاح طلبان حضور داشته باشم مستقیم و غیرمستقیم . البته خاطرات تلخ و شیرین هم فراوان است باشد برای وقتی دیگر

شکل گیری باشگاه دختران جوان از ایده های خلاقی بود که توسط خود دختران در همان روزهای آغاز ریاست جمهوری خاتمی مطرح شد و ما در مرکز امور مشارکت زنان ریاست جمهوری پیگیرش شدیم و مقدمات تاسیس آن را فراهم کردیم . شور و نشاط بچه ها برای ساختن چیزی که دوستش داشتند آنچنان قابل تحسین و برانگیزاننده بود که من سن و سالم را فراموش کرده پا به پای آنها می دویدم یک روز دخترم گفت : کاش ما هم عضو این باشگاه بودیم تا تو را بیشتر می دیدیم آن لحظه گویی شوکی بر من وارد شد و همین شوک شد مقدمه ایستادنم و آن هم چه ایستادنی …!